برخى از فقهاء فرموده‌اند : در قربانى اينجا تنها ذبح واجب است و اما تقسيم به سه قسمت و صرف آن در وجوه مقرّره لازم نيست مشروط باينكه ناسك نذر نكرده باشد كه آن را به مصرف صدقه رساند . مرحوم مصنف در كتاب دروس به همين قول جازم شده و سپس رأى اول را قريب شمرده است . و عبارت ايشان در اينجا مشعر است كه براى دوم يعنى مقاله قيل متمايل است چه آنكه فرموده بر ناسك واجبست هدى را ذبح كند و بدنبال اين عبارت تفصيلى نداده كه دلالت بر تكليف بيشترى در حق وى نمايد چنانچه مضمون قول نامبرده نيز همينمقدار است . قوله : اين قرنه باحرام العمرة : ضمير منصوبى به [ هدى ] راجع است . قوله : و يجب فيه : ضمير مجرورى به [ هدى ] عائدست . قوله : و قيل الواجب ذبحه خاصة : ضمير مجرورى به [ هدى ] بازمىگردد . قوله : ان لم يكن منذور الصدقة : ضمير مستتر مرفوع به [ هدى ] عود مىكند . قوله : و جزم به المصنف : ضمير مجرور به [ قول قيل ] برمىگردد . قوله : و عبارته هنا تشعر اه : زيرا در متن سابق فرمود : و يجب ذبح هدى القران متى ساقه و عقد به احرامه و بدنبال آن چيز ديگرى نفرمود .